Παραδοσιακό παιχνίδι στο σχολείο μας

Το παιχνίδι του παιδιού πηγάζει από την ορμή της ζωής, εκφράζει την πλη­σμονή χαράς και συνάμα αποτελεί μάθηση αυτής της χαρούμενης, παικτικής διάθεσης απέναντι στον κόσμο και τα προβλήματά του. Με το παιχνίδι του παιδιού σταματάει ο σoβαρός χρόνος των ωρίμων, που σχε­δόν πάντα, με τις «σοβαρές» τους ασχολίες αποδεικνύονται χίλιες φορές ανώρι­μοι, και όλα γίνονται ελαφρά, πουπουλένια, δυνατά. Η μαγεία της παιδικής φαντασίας βασιλεύει και ο κόσμος του ονείρου ανατρέπει την πραγματικότητα. Ο κόσμος του δέοντος εισβάλλει στο προσκήνιο και επικρατεί αναίμακτα, ειρηνικά στις έκπληκτες συνειδήσεις των μεγάλων.

16731421_10208674924730236_661833102_oΗ Δ/νση, το διδακτικό προσωπικό και τα παιδιά όλων των τάξεων ευχαριστούν τον κ. Γεωργιόπουλο Κων/νο, πατέρας μαθητή μας, για το εκπαιδευτικό πρόγραμμα «Παραδοσιακά Παιχνίδια» που υλοποιήθηκε στα πλαίσια του μαθήματος Φυσικής Αγωγής. Ο ίδιος συλλέκτης σβουρών, μας παρουσίασε τη σβούρα μπαλαρίνα, τη μαγική σβούρα και άλλες πολλές, όμως και άλλα παιχνίδια που έρχονται σε εμάς από την Αρχαία Ελλάδα , όπως το κουμπί ( Παιχνίδι με ένα μεγάλο κουμπί, που περιστρέφεται και δημιουργεί χαρακτηριστικό ήχο. Στην αρχαία Ελλάδα το παιχνίδι αυτό ονομαζόταν ίυγξ. Αντί για κουμπί χρησιμοποιούσαν ξύλινο τροχίσκο που τον τρυπούσαν στο κέντρο. Ονομάστηκε έτσι επειδή ο βόμβος του παιχνιδιού θύμιζε τη φωνή του πουλιού ίυγξ -μυρμηγκοφάγος).

Παίξαμε ακόμη  το παιχνίδι «αστράγαλοι» ή «κότσια» που είναι παιχνίδι που παίζεται µέχρι και σήµερα. (Τα κότσια είναι οι αστράγαλοι των ποδιών ζώου π.χ. γίδας, και χωρίζονται σε τρεις κατηγορίες : α) το πιο µεγάλο που το λένε «νουµά» β) το πιο µικρό που το λένε «πλίτσα» γ) και τα άλλα κότσια, τα κοινά, που δεν έχουν όνοµα. Κάθε κότσι έχει τέσσερις πλευρές. Η στενή πλευρά λέγεται «τσούρλα» και η πλευρά µε την επίπεδη επιφάνεια «καζιάκα». Από τις πλατιές πλευρές, αυτή µε το µεγαλύτερο βαθούλωµα λέγεται «αλάκι» και η άλλη «αντάπι». Τα κότσια µετριούνταν σε τριάδες , που λέγονται «απάγες». Οι δύο παίκτες βάζουν από µία «απάγια». Στρίβουν το «νουµά» και όποιος φέρνει «τσούρλα» ή «καζιάκα» αρχίζει πρώτος το παιχνίδι. Παίρνει τις δυο «απάγιες» µαζί µε το «νουµά» του και , αφού ανακατέψει τα κότσια κουνώντας τα στην χούφτα του, τα αφήνει να πέσουν στο χώµα. Αν ο «νουµάς» σταθεί «αντάπι» ή «αλάκι», ο παίκτης κερδίζει όσα κότσια στάθηκαν «αντάπι» ή «αλάκι». Τα υπόλοιπα τα παίρνει ο δεύτερος παίκτης και συνεχίζεται το παιχνίδι ώσπου να τελειώσουν όλα τα κότσια. Αν ο «νουµάς» σταθεί «καζιάκα» ο παίκτης κερδίζει όλα τα κότσια. Αν σταθεί «τσούρλα», χάνει την «απάγια» του και το παιχνίδι αρχίζει από την αρχή.)
Με τον γυμναστή κ. Γεωργόπουλο Γιάννη έπαιξαν  το Στιφάν(ι) (Ήταν το τρέξιμο στους δρόμους με την κύλιση ενός στεφανιού, από κρασοβάρελο ή από άλλες κατασκευές. Εργαλείο για το σπρώξιμο του στεφανιού ήταν η κλούτσα, ένα χοντρό σύρμα δηλαδή λυγισμένο στο ένα του άκρο σε σχήμα Π. Στην αρχαία Ελλάδα αντίστοιχο παιχνίδι ήταν ο τροχός, στο οποίο χρησιμοποιούσαν ένα απλό ραβδί αντί για κλούτσα.)

Το σλάιντ απαιτεί την χρήση JavaScript.

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s